បាកានគឺជាអតីតរាជធានីដ៏ល្បីល្បាញមួយរបស់ភូមាក្នុងអំឡុងសតវត្សទី៩ដល់ទី១១ ដែលត្រូវបានប្រជាពលរដ្ឋប្រទេសនេះចាត់ទុកថា ជាដួងព្រលឹងជាតិរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។
ស្ថិតនៅមាត់ច្រាំងទន្លេអ៊ីរ៉ាវ៉ាឌី ភាគកណ្ដាលប្រទេស ទីក្រុងបុរាណនេះត្រូវបានកសាងឡើងនៅវាលទំនាបបាកាន ដែលមានវត្តមានវត្តអារាមប្រមាណជា១០.០០០វត្តនៅអំឡុងពេលនោះ។ អ្វីដែលគេមើលឃើញផុសឡើងលេចធ្លោជាងគេនោះ គឺព្រះវិហារបុរាណមួយដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់ជាងគេឈរនៅចំកណ្ដាល។
អស់រយៈពេល២៥០ឆ្នាំ បាកានបានដើរតួនាទីជាទីក្រុងដ៏មានសក្ដានុពលមួយលើវិស័យ នយោបាយ សេដ្ឋកិច្ច វប្បធម៌ សម្រាប់ប្រជាពលរដ្ឋរបស់ខ្លួន ដូចអាណាចក្រអង្គរដែរ។ ក៏ប៉ុន្តែ សម័យកាលដ៏រុងរឿងនេះបានរលត់ទៅវិញនៅក្នុងឆ្នាំ១២៨៧ បន្ទាប់ពីមានការលុកលុយពីពួកម៉ុងហ្គោល។
នេះគឺជាធ្លាក់ចុះដ៏គំហុកមួយនៃសក្ដានុពលទីក្រុងមួយនេះ ហើយទីបំផុតវាបានក្លាយជាទីក្រុងបុរាណមួយដែលត្រូវគេបោះបង់ចោល ខណៈវត្តអារាមផ្សេងៗជាច្រើនត្រូវបាក់រលំតាមពេលវេលាដែរ និងការរំខានពីគ្រោះធម្មជាតិរហូតមានចំនួនត្រឹមតែ២២០០វត្តប៉ុណ្ណោះមកដល់សព្វថ្ងៃ។
ទីនេះធ្លាប់ត្រូវបានរដ្ឋាភិបាលរបស់ខ្លួនស្នើសុំដាក់បញ្ចូលជាសម្បត្តិបេតិកភណ្ឌពិភពលោកទៅអង្គការNUNESCOផងដែរនៅពេលកន្លងមក។ ក៏ប៉ុន្តែអង្គការនេះបានបដិសេធន៍បន្ទាប់ពីរដ្ឋាភិបាលខ្លួន បានជួសជុលវត្តអារាមទាំងនេះធ្វើឲ្យខូចខាតរចនាបថដើម ហើយទីបំផុតវាបានត្រឹមតែជាកន្លែងទាក់ទាញទេសចរណ៍ដ៏ល្បីល្បាញមួយរបស់ប្រទេសនេះតែប៉ុណ្ណោះ៕
